بیپروا

نمیدانستم این وحشیترین هم رام خواهد شد

نمیدانستم این دل ساکن آن دام خواهد شد

نمیدانستم ای صیاد زیبا عطر گل داری

و از بوییدنت دنیای من آرام خواهد شد

نمیدانستم از هر رد پایت مست و بیپروا

دلم چون قاصدک با بادها همگام خواهد شد

تو همچون آتشی بودی نهان در یک شراب امّا

نمیدانستم آغوشم برایت جام خواهد شد

دلم را پخته میپنداشتی یا عشق را خامی؟

تو میدانستی آیا پختهای هم خام خواهد شد؟