دو قصه از شب یلدا

من از تبار پرستو، تو از تبار بهار

همیشه عاشق هم بودهایم در دو مدار

من از سفر به غروبم تو در سفر به طلوع

دو رهگذر، دو مسافر، نشسته در دو قطار

دو همنفس، دو « پر از خواستن » دو مشکل هم

دو حسّ سرخ و نجیبانه در مقابل هم

تو از شکفتن و باران، من از وزیدن و برگ

دو روح در تن یک گـُل، دو ریشه در دل هم

دو ساقه در دل باران، دو برگ در دل باد

دو عاشقانهی مزمن دو همزبانی حاد

شبیه صلح و نبردیم، مثل روز و شبیم

شبیه دشمن خونی، شبیه عشق زیاد

دو جنگجوی فروتن، دو دوستی، دو نبرد

دو سرزمین خیالی، دو بازماندهی درد

دو شهر دور و پر از مردمان شعبده باز

دو قصه از شب یلدا، دو عاشقانهی سرد

تو عاشقانهترینی و در خیال منی

همیشه هستی و زیبای ایدهآل منی

چه داستان عجیبی! نمیرسیم به هم

همیشه دوری و اندوه بیمثال منی